رویای آسانسور فضایی به واقعیت نزدیکتر میشود با مواد فوقالعاده قوی
مفهوم آیندهنگر آسانسور فضایی، که زمانی عمدتاً به ادبیات علمی تخیلی محدود بود، میتواند به واقعیت نزدیکتر شود زیرا محققان به بررسی مواد پیشرفتهای میپردازند که قادر به حمایت از یک کابل عظیم که از زمین به فضا کشیده میشود، هستند.
سیستم پیشنهادی به یک کابل بزرگ وابسته خواهد بود که از نقطهای نزدیک به خط استوا به فراتر از مدار ژئواستاتیک امتداد مییابد. یک وزنه متقابل در انتهای دور کمک میکند تا ساختار تحت تنش باقی بماند از طریق نیروی گریز از مرکز تولید شده توسط چرخش زمین. وسایل نقلیه ویژه میتوانند سپس در طول کابل حرکت کنند و افراد و بارها را به مدار ببرند بدون اینکه به پرتابهای راکتی متکی باشند.
حامیان این مفهوم استدلال میکنند که چنین سیستمی میتواند به طور چشمگیری هزینه و تأثیرات زیستمحیطی دسترسی به فضا را کاهش دهد. بر خلاف راکتها، یک آسانسور برقی به مقادیر زیادی سوخت شیمیایی برای هر سفر نیاز ندارد و میتواند به طور بالقوه به صورت منظم عمل کند.
یکی از بزرگترین موانع همیشه یافتن مادهای بوده است که قدرت استثنایی را با وزن بسیار کم ترکیب کند. گرافن چندبلوری به عنوان یک نامزد بالقوه ظاهر شده است به خاطر خواص مکانیکی فوقالعادهاش و کاربردهای موجودش در الکترونیک پیشرفته و علم مواد.
کابل پیشنهادی یک ساختار مهندسی فوقالعاده خواهد بود که به طور بالقوه حدود 100,000 کیلومتر امتداد خواهد داشت. ابعاد آن باید نسبت به طولش بسیار کوچک باقی بماند در حالی که هنوز وزن خود و همچنین وسایل و بارهایی که در طول آن حرکت میکنند را پشتیبانی کند.
بر اساس این مفهوم، رسیدن به مدار ژئواستاتیک، که تقریباً 35,786 کیلومتر بالای سطح زمین است، میتواند چندین روز یا حتی هفتهها طول بکشد بسته به طراحی و سرعت عملیاتی. پس از عبور از آن نقطه، چرخش زمین میتواند به حرکت وسایل به دورتر از فضا کمک کند و ممکن است مسیرهای سریعتری به مقاصدی مانند ماه و مریخ ارائه دهد.
با این حال، چالشهای فنی و ایمنی عمدهای باقی مانده است. زبالههای فضایی یکی از بزرگترین خطرات را نمایان میکند زیرا برخورد با کابل میتواند به شدت به ساختار آسیب برساند یا آن را نابود کند. مهندسان بنابراین کابلهای پشتیبان، مناطق حفاظتی و سیستمهایی را که قادر به نظارت و اجتناب از اشیاء نزدیک میباشند، در نظر گرفتهاند.
این پروژه همچنین نیاز به آزمایشهای گستردهای دارد تا مشخص شود آیا مواد پیشرفته میتوانند در برابر تابش، تغییرات دما، شرایط جوی و تنشهای مکانیکی در طول دههها عملیات مقاومت کنند.
حتی اگر چالش ماده حل شود، ساخت و ساز همچنان یک کار بزرگ خواهد بود. حامیان تخمین میزنند که یک آسانسور فضایی میتواند سالها توسعه و میلیاردها دلار سرمایهگذاری نیاز داشته باشد. با این حال، ظرفیت بالقوه آن به مراتب بیشتر از سیستمهای پرتاب معمولی خواهد بود و اجازه میدهد مقادیر عظیمی از بار به طور منظم به فضا منتقل شود.
این مفهوم همچنان تجربی است و هیچ آسانسور فضایی عملیاتی در حال حاضر وجود ندارد. با این حال، پیشرفت در نانومواد و زیرساختهای فضایی ایده را زنده نگه میدارد. اگر دانشمندان بتوانند مواد به اندازه کافی قوی را با مهندسی قابل اعتماد و حفاظت مؤثر در برابر خطرات فضایی ترکیب کنند، آسانسور فضایی میتواند در نهایت دسترسی به مدار را متحول کند و به نوع جدیدی از پل بین زمین و فضا تبدیل شود.