خبر فوری

میلان در سال 2026 همچنان گران‌ترین شهر ایتالیا برای زندگی است

Monday 07 September 2026 - 08:33
میلان در سال 2026 همچنان گران‌ترین شهر ایتالیا برای زندگی است
Zoom

میلان موقعیت خود را به عنوان گران‌ترین شهر ایتالیا از نظر هزینه‌های زندگی در سال 2026 حفظ کرده است، در حالی که ناپل در انتهای دیگر رتبه‌بندی به عنوان ارزان‌ترین شهر بزرگ کشور باقی مانده است. این ارقام نشان‌دهنده شکاف اقتصادی پایدار بین شمال و جنوب ایتالیا است.

این رتبه‌بندی توسط کداکونس، یک انجمن حمایت از مصرف‌کنندگان ایتالیایی، با استفاده از داده‌های وزارت صنایع و سیستم نظارت بر قیمت‌های «ساخته‌شده در ایتالیا» که تا ژوئن 2026 به‌روزرسانی شده، تهیه شده است. این مطالعه هزینه سبدی شامل 33 کالا و خدمات را در شهرهای بزرگ ایتالیا مقایسه کرده است.

سبد شامل 20 محصول غذایی و 13 خدمات ضروری و تفریحی بود که هزینه‌هایی مانند کوتاهی مو، رستوران‌های پیتزا، مراقبت‌های دامپزشکی، خدمات دندانپزشکی و بلیط سینما را پوشش می‌دهد.

بر اساس گزارش، هزینه کل سبد در میلان به حدود 693 یورو رسید و پس از آن بولزانو با 652 یورو قرار دارد. در ناپل، همان سبد حدود 402 یورو هزینه داشت که تقریباً 42 درصد ارزان‌تر از میلان است.

قیمت‌های مواد غذایی به تنهایی نیز شکاف جغرافیایی قابل توجهی را نشان داد. هزینه محصولات غذایی مانند میوه و سبزیجات، گوشت و ماهی در چندین شهر شمالی و مرکزی از جمله میلان، بولزانو، تریسته، بولونیا، جنوا و فلورانس بیش از 200 یورو بود.

در مقابل، هزینه غذا در چندین شهر جنوبی به طور قابل توجهی کمتر بود. این هزینه در باری و پالرمو حدود 170 یورو، در پسکارا 154 یورو و در کاتانزارو 149 یورو بود، در حالی که ناپل کمترین رقم را با حدود 140 یورو ثبت کرد.

اختلافات زمانی که خدمات در نظر گرفته می‌شود حتی بیشتر مشخص می‌شود. میلان هزینه متوسطی حدود 491 یورو برای خدمات شامل در مطالعه ثبت کرد، در مقایسه با 452 یورو در آوستا و بولزانو. در انتهای دیگر، هزینه خدمات به طور متوسط حدود 292 یورو در پالرمو و تنها 262 یورو در ناپل بود.

یافته‌ها تأکید می‌کند که هزینه‌های زندگی روزمره در ایتالیا می‌تواند بسته به موقعیت جغرافیایی به طور قابل توجهی متفاوت باشد. در حالی که شهرهای شمالی معمولاً با قیمت‌های بالاتری برای کالاها و خدمات روبرو هستند، چندین منطقه شهری جنوبی همچنان هزینه‌های زندگی کمتری را ارائه می‌دهند، با وجود نابرابری‌های اقتصادی گسترده‌تر بین این دو منطقه.



ادامه مطلب