چاد از دیوان کیفری بین‌المللی خروج خود را اعلام کرد
چاد به‌طور رسمی تصمیم خود را برای خروج از اساسنامه رم، پیمان تأسیس دیوان کیفری بین‌المللی (ICC)، اعلام کرده است که این موضوع نشان‌دهنده یک setback دیگر برای رابطه دیوان با چندین دولت آفریقایی است.
وزارت امور خارجه چاد روز دوشنبه گفت که به‌طور رسمی سازمان ملل را از تصمیم کشور مطلع کرده است. دولت دیوان را به‌عنوان نهادی سیاسی و دارای تعصب توصیف کرد که به‌طور نامتناسبی کشورهای آفریقا و جنوب جهانی را هدف قرار می‌دهد.
به گفته مقامات چادی، یک بررسی جامع از فعالیت‌های دیوان از زمان تأسیس آن در سال 2002 نگرانی‌هایی را در مورد کارایی و تعادل فعالیت‌های آن در مناطق مختلف ایجاد کرده است. نجامنا اعلام کرد که به‌جای آن به‌دنبال تقویت سازوکارهای ملی و منطقه‌ای برای عدالت و حقوق بشر خواهد بود.
طبق ماده 127 اساسنامه رم، خروج یک کشور بلافاصله مؤثر نمی‌شود. این خروج یک سال پس از دریافت اطلاعیه کتبی رسمی از سوی سازمان ملل به‌طور قانونی مؤثر می‌شود. همچنین خروج به‌معنای لغو تعهدات مربوط به تحقیقات یا دادرسی‌های کیفری که قبل از مؤثر شدن خروج آغاز شده‌اند، نیست.
اعلام چاد در میان یک موج وسیع‌تر از خروج‌ها از دیوان کیفری بین‌المللی توسط چندین کشور آفریقایی صورت می‌گیرد. مالی، نیجر و بورکینافاسو به‌تازگی مدارک خروج خود را ارائه داده‌اند، در حالی که ونزوئلا نیز reportedly فرایند مشابهی را آغاز کرده است و به نگرانی‌ها در مورد تعصب سیاسی اشاره کرده است.
این تحولات نشان‌دهنده انتقادات فزاینده از دیوان کیفری بین‌المللی از سوی برخی دولت‌ها است که ادعا می‌کنند دیوان به‌طور نامتناسبی بر روی پرونده‌های آفریقایی تمرکز کرده است. حامیان این نهاد، اما معتقدند که دیوان نقش اساسی در تحقیق و تعقیب افرادی که به ارتکاب جدی‌ترین جنایات بین‌المللی متهم هستند، ایفا می‌کند، زمانی که سیستم‌های عدالت ملی قادر یا مایل به عمل نیستند.
آخرین تصمیم همچنین در حالی اتخاذ می‌شود که دیوان با چالش‌های نهادی و نظارت مجدد بر رهبری و عملیات خود مواجه است. این بحث فزاینده تنش‌های مربوط به عدالت کیفری بین‌المللی و نقش آینده دیوان در رسیدگی به جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت را برجسته می‌کند.
بنابراین خروج چاد احتمالاً بحث‌ها درباره رابطه میان کشورهای آفریقایی و نهادهای عدالت بین‌المللی و همچنین نیاز به تقویت سازوکارهایی که می‌توانند مسئولیت‌پذیری را تضمین کنند در حالی که مشروعیت بین‌المللی گسترده‌ای را حفظ می‌کنند، تشدید خواهد کرد.